Σε μια εποχή όπου οι έννοιες παραμορφώνονται πολύ πιο εύκολα υπό το πρίσμα των Μέσων Μαζικής Εξημέρωσης, η σάτιρα στέκεται ακόμα σαν λάβαρο στα χέρια του Τζιμάκου. Η σάτιρα του Τζιμάκου μας θυμίζει το πώς οφείλει να συμπεριφέρεται ο σατιρικός καλλιτέχνης: αδέσμευτα, αυτοσαρκαστικά, ανυστερόβουλα, δίκαια, συγκρουσιακά.

Δεν θα βρείτε τον Πανούση να προσπαθεί να τεκμαίρει ηθικό δίδαγμα από κάποια live του εμφάνιση, δεν θα τον βρείτε να προσπαθεί να "νουθετήσει" το κοινό του. Πολύ περισσότερο, δεν θα τον ακούσετε ποτέ να τάσσεται υπέρ μιας ιδεολογίας η μιας ομάδας ανθρώπων. Εκεί που νομίζεις ότι τον κατάλαβες, ότι έπιασες την ιδεολογική του κατεύθυνση, στην κάνει από την ανάποδη και σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Η σάτιρά του στρέφεται προς ο,τιδήποτε υπαρκτό, δίκαια, πρωτότυπα και με στυλ.

Όταν υπήρξε για ένα φεγγάρι υπάλληλος της Εθνικής Τράπεζας, τους άφησε όλους με το στόμα ανοιχτό με την έγγραφη παραίτησή του και τους λόγους που παρέθετε (click εδώ).

Πέρα από τη σάτιρα, ο Τζίμης Πανούσης διαθέτει ιδιαίτερο ύφος σχετικά με τις μουσικές του δημιουργίες τόσο σε επίπεδο στίχου όσο και σε επίπεδο μουσικής αλλά και φωνής (η υπέροχη χαρακτηριστική φωνή του Τζιμάκου δεν πρέπει να παραλείπεται). Ποιός δεν έχει ακούσει στη διαπασών τον Νεοέλληνα, την Αλέκα, τον Σαμουήλ στο Κούγκι και το Ούζο power. Ποιος δεν έχει γελάσει μέχρι δακρύων με τους μονολόγους, τις κονσομασιόν και τα ποτ πουρί του.

Μολονότι πλούσιος πλέον, όπως ο ίδιος συχνά αυτοσαρκάζεται, ουδέποτε εξαργύρωσε την δημοφιλία του ώστε να αλλοιώσει τον αρχικό χαρακτήρα της σατιρικής του τέχνης. Δεν θα τον βρούμε να σουλατσάρει σε πάνελ ειδήσεων, δεν θα τον βρούμε να μιλάει για το πόσο δεμένος είναι με την οικογένειά του, ή να παίρνει πόζες μπροστά σε καναλάρχες και "προστάτες" παντός είδους. Όλοι αισθανόμαστε ότι είναι ο δικός μας άνθρωπος, αλλά κανείς μας δεν ξέρει ποιος πραγματικά είναι, ποια είναι η καθημερινότητά του, τι καπνό φουμάρει.

Ο Τζιμάκος μας δεν είναι τίποτα άλλο από αυτό που δείχνει: Ο μοναδικός ίσως δημιουργός αυθεντικής σατιρικής τέχνης των τελευταίων δεκαετιών. Αν κάποιος ιστορικός της τέχνης ασχοληθεί με την νεοελληνική καλλιτεχνική δημιουργία, το κεφάλαιο της σάτιρας οφείλει να εισάγει σαν κεφαλίδα τον Τζίμη Πανούση, δίπλα από ένα γαλανόλευκο σφυροδρέπανο, ένα ματσάκι μυρωδάτο τσάι του μ**νιού και ένα πολύχρωμο σαρίκι του Οσάμα μπιν Λαντεν.

Απολαύστε κατ'επιλογήν αυτό που θέλετε από τη δισκογραφία του:

Πανουσης Tζιμης - Disco Tsoutsouni (1980)	Πανουσης Tζιμης - Χημεια και τερατα (1987)	Πανουσης Tζιμης - Vivere pericolosamente (1993)	Πανουσης Tζιμης - Δειγμα δωρεαν (2002)	Πανουσης Tζιμης - Δουλειες του κεφαλιου (1990)
Πανουσης Tζιμης - Με λενε Ποπη (2000)	Πανουσης Tζιμης - Μουσικες ταξιαρχιες (1982)	Πανουσης Tζιμης - Καγκελα παντου (1986)	Πανουσης Tζιμης - Αν η γιαγια μου ειχε ρουλεμαν (1984)	Πανουσης Tζιμης - Hardcore (1985)
Πανουσης Tζιμης - O Ρομπεν των χαζων Ροδον Live (1992)